پروفسور ولقاریس، رییس دانشگاه الهیات آتن، علامه جعفری را اینگونه توصیف کرده است:

... وقتی در مقابل استاد جعفری قرار می گیرید، احساس می کنید در حضور مردی خدایی هستید؛ مردی که به واسطه ی عقل و روش زندگی اش به خداوند نزدیک شده و از او الهام می گیرد.

بایستی گفت علامه جعفری از شخصیت هایی بود که در جهان بسیار نادرند. او مرجعی بود پیامبرگونه. با وجود گرایش شدید مذهبی اش و رسوم و اصول حاصل از آن، ندای استاد جعفری ندایی بود در دل جهان وحشیِ امروز؛ هشداری بدین مضمون که جهان از مسیر انسان دوستی و ارزش های مذهبی که برادری و دلسوزی را تبلیغ می کنند و جهانی می سازند که فطرت راستین انسان را پرورش می دهد، منحرف شده است.

علامه جعفری هرگز کسی را محکوم نمی کرد. او قاضی نبود، بلکه یک معلم بود. به خاطر دارم که یک بار از ایشان خواستم نظر خود را درباره ی جوامع غرب برایم بگویند. سؤال برای ایشان غیر منتظره بود، اما در پاسخ گفتند: انسان غربی در تلاش برای فوق بشر شدن، نتیجه ای به جز غیر بشر شدن نگرفته است، زیرا از خدا دور شده و صرفاً بر منطق و توانایی های خودش تکیه دارد. استاد جعفری ایمان به خدا را با منطق بشری در هم آمیخته بود. روحش قرین رحمت باد.>

خانم پروفسور هیسائه ناکانیشی استاد دانشگاه ناگویا نیز گفته است:

«جوانب گوناگون عظمت استاد جعفری بی شمارند. با این حال، بیش از هر چیز می توانم به دانش گسترده¬ی وی در مورد تمدن های اسلامی و نیز سایر تمدن ها و حکمت و بینش عمیق وی اشاره کنم که امکان ایجاد آثاری این چنین دلسوزانه را درباره ی انسانهای معاصر استاد و نیز آینده به وجود آورد، در دیدار وگفت و گو با ایشان کاملاً دریافتم عظمت نفس او باعث شده که این اندازه به ایجاد یک دنیای پر از صلح و هم زیستیِ مسالمت آمیز اهمیت دهد و چنین میراث بزرگی برای ما باقی بگذارد.

... دنیا دچار تغییرات چشمگیری شده و به سوی شرایطی خطرناک پیش رفته است. ارزش ها و مفاهیم بزرگی از قبیل شرافت و کرامت انسانی و میراث بشری مورد بی اعتنایی و حتی انکار قرار می گیرد. برای احیای این مفاهیم حیاتیِ انسانی، بایستی تمامی آثار استاد جعفری مورد توجه قرار گیرد و سعی شود که فلسفه ی ایشان مجدداً تفسیر گردد تا بتوان از نو، جهانی ایمن تر و صلح آمیزتر را ساخت ».