معجزه جاویدان

آکاایران: پیامبر اسلام از همان ابتدای نزول آیات قرآن در مکه اقدام به تحدی نمود و از مشرکین و اعراب خواست تا اگر می توانند همانند آن را بیاورند. این تحدی جزئی از خود قرآن بوده و تا امروز نیز وجود دارد. قرآن با آیات ذیل به گونه جاوید خواسته تا اگر هر کس می تواند نمونه ای از آیاتش را  ارائه نماید:

1ـ سوره هود آیات 13 و 14 :

« می گویند این آیات را به خدا بسته ( ساختگی است ) بگو اگر راست می گوئید شما هم ده سوره ساختگی مانند آن بیاورید. و غیر از خدا هر کسی را می توانید به کمک خود دعوت کنید، و اگر این دعوت را اجابت نکردند، بدانید این آیات از طرف خداست ».

2ـ سوره یونس آیة 38 :

«می گویند بر خدا افترا بسته، بگو سوره ای همانند آن بیاورید و هر کس غیر خداوند را می توانید به یاری طلبید اگر راست می گوئید».

3ـ سوره  بقره آیات 23 و 24 :

« اگر دربارة آنچه بر بندة خود نازل کرده ایم شک و تردید دارید (لااقل) یک سوره همانند آن بیاورید، و گواهان خود را غیر از خدا بر این کار دعوت کنید. اگر راست می گوئید. اگر این کار را نکردید و هر گز نخواهید کرد، از آتش بترسید که هیزم آن بدن های مردم ( گنه کار) و سنگ هاست، که برای کافران مهیا شده است».

 قرآن با صراحت و قاطعیت دعوت به مبارزه و تحدی کرده است و میزان قاطعیت همواره نشانه ای از ایمان به هدف بوده و هر چند این ایمان بیشتر باشد ، قاطعیت نیز بیشتر خواهد بود. در آیات فوق هم مخالفان دعوت به مبارزه گردیده اند و هم مورد تحریک واقع شده اند.

عرب آن زمان به شعر و سخنوری نظر ویژه ای داشت و وقتی شاعری در یکی از مسابقات شعرگفتن که گاه و بی گاه در بین قبایل صورت می گرفت جایزه ای می برد این امر مایة افتخار قبیله وی می شد. اگر در بین قبایل اختلافاتی به وجود می آمد اول شعرای هر قبیله بودند که در مقابل یکدیگر صف آرایی می کردند و شروع به سرودن اشعاری می نمودند که هر یک قبیلة دیگری را مورد شتم و ناسزا قرار دهند و چه بسیار جنگ و خونریزی که در میان اعراب و قبایل آن ها به دلیل اشعار گفته شده  علیه همدیگر به وجود آمده است. هیچ ملتی به اندازه عرب عصر بعثت شیفته سخن نبوده و به آن توجه فوق العاده نداشته است. نامی که این قوم برای خود انتخاب کرده است به خوبی این توجه و اهمیت را می رساند.
این ها خودشان را عرب و دیگران را عجم نامیده اند و مقصودشان از این نامگذاری این بوده است که در میان جمیع ملل و اقوام فقط آن ها می توانند مقاصد شان را با گیرایی و شیوائی و روشنی بیان کنند و تنها زبان عربی است که هر معنی و منظوری را به سهولت توسط آن می توان فهمانید و دیگر اقوام از ترک و فارس و اروپایی و غیره زبانشان مبهم و نارسا و پیچیده و گنگ است. چون معنی اعراب و تعریب، فصاحت و روشنی سخن و تهذیب گفتار از غلط و زیبایی و نیکوئی بیان است و به همین نظر حرکات و سکناتی را که تلفظ صحیح حروف و الفاظ را روشن می کنند، اعراب می نامند و لفظ اعجام ضد اعراب است از عجم به معنی لکنت و ابهام و گرفتگی در سخن و اعجم به انسان گنگ و حیوانات زبان بسته گفته می شود.

حال در چنین محیطی و با چنین فرهنگی، معجزه جاوید پیامبراسلام یعنی قرآن این اعراب را به مبارزة ادبی می خواند.

 درجلد دوم کتاب حیات القلوب اسامی هفت تن از بزرگترین شاعران عرب به چشم می خورد که آنان مقارن با ظهور اسلام بوده اند و به دلیل پیروزی های مکررشان در مسابقات شعری، اشعاری از آن ها با آب طلا نوشته و به دیوار کعبه آویخته شده بود.

این هفت اثر زیبا به معلقات سبعه شهرت داشتند. این شعرای بزرگ پس از شنیدن آیاتی از قرآن نه تنها اقدام به تحدی با قرآن ننمودند بلکه در اولین فرصت اشعار خود را از دیوار خانه کعبه کندند چرا که از بودن آن درمقابل قرآن خجالت می کشیدند.

 گردآوری: بخش دین واندیشه آکاایران